Það er stundum notalegt að vera niðrí kjallara í bókasafninu
að gramsa í heimildum eins og ég gerði í vikunni. Þegar ég var
að fara í gegn um Héraðsrit Rangæinga fann ég l jóð sem mér
fannst mjög fallegt og læt fylgja hér. Ég bið höfundinn
afsökunar en þegar ég ljósritaði blaðsíðuna kom ekki nafnið á
honum, en hann er með skegg og gleraugu ef það hjálpar
eitthvað.
Ei löng var þín lífsins ganga,
Í lending komst snemma að.
Þú sofnaðir svefninum langa
er sól var í hádegisstað.
Var ætlað þér öðru að sinna,
æðra og göfugra svið,
hvar meiri er fegurð að finna,
frið, von og réttlætið.
Þá vissum að varstu á förum
Er vék stöðugt máttur þinn.
Enn man er þig bar á börum
úr bænum í hinsta sinn.
Þitt líf var út lengi að fjara
uns loksins bugaðist reyr.
Ó! Hve sárt var að sjá þig fara
Og sjá þig svo aldrei meir.
Nú halda verð brátt til baka
beðinu þínu frá.
Því en um sinn víst má vaka,
Vona, elska og þrá.
Það hljóðnar og hallar degi,
húmar og senn er nótt.
Í sinni er sorg og tregi.
Sofðu nú mamnma, rótt.